Πραγματικά απίστευτη ιστορία

Βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, περίπου 02.00. Μπαράκι σε κεντρικό πεζόδρομο, ηρεμία, κουβεντούλα με φίλους και με μία κυρία πολύ πολύ ενδιαφέρουσα που εισήλθε στην παρέα μας. Χτυπάει το κινητό και έντρομη απαντώ, πρόφτασα μόνο να δω ότι δεν ήταν από καταχωρημένο πρόσωπο.

Τέτοια ώρα δεν χτυπάει για καλό το τηλέφωνο, αυτοί που θα τολμούσαν να με πάρουν ξέροντας πόσο νυχτερινό άτομο είμαι, ήταν ήδη στην παρέα.

Φωνή άγνωστη, με ρωτάει αν είμαι η κυρία aurora. Λέω είμαι, και λέει είναι από την αστυνομία κι αν έχω το τάδε αυτοκίνητο παρκαρισμένο στη δείνα γωνία. Είχα το τάδε αυτοκίνητο, παρκαρισμένο δύο γωνίες παρακάτω, πεζόδρομο και κεντρική οδό. Το τράκαραν λέει η σκέψη μου που τρέχει πιο γρήγορα από τα λόγια του αστυνομικού που με προτρέπει να πάω στο σημείο. Όχι με τη μαθηματική έννοια, με την ορολογία της αστυνομίας.

Φοράω και κάτι άβολα τακούνια αλλά φτερά απόκτησα και πήγα. Από μακριά είδα το αυτοκίνητο μια χαρά. Πρώτη ανακούφιση που το είδα, δεύτερη που ήταν καλά. Την ανακούφιση διαδέχεται η απορία… γιατί με έστειλαν εδώ? Ηταν λιγάκι παράνομα παρκαρισμένο αλλά δεν συνηθίζει η αστυνομία να σε ειδοποιεί στο κινητό για να το πάρεις. Η παίρνεις κλήση ή το παίρνει ο γερανός. Τότε?

Την απορία τη λύνει ένας κύριος με μακώ μπλουζάκι. Συστήνεται αστυνομικός και μου λέει, έχετε αφήσει τα παράθυρα μισάνοιχτα και το περιεργάζονταν κάποιοι μαύροι, οπότε σας ειδοποιήσαμε να τα κλείσετε.

Να πω ότι κουφάθηκα? Λίγο είναι. Τα παράθυρα ήσαν πέντε εκατοστά ανοιχτά όντως αλλά…να νοιαστεί η αστυνομία να βρει το κινητό μου και να πάω να τα κλείσω? Αυτό είναι κράτος αναφώνησα και μπήκα να το παρκάρω πιο κοντά στο μπαράκι μια και τώρα θα εύρισκα θέση.

Μέχρι τις 04.00 που ηρέμησα με απασχολούσε που βρήκαν το κινητό μου. Δεν το δίνω εύκολα, κι ούτε στους καταλόγους συμπεριλαμβάνεται. Κοιμήθηκα με την απορία.

Το πρωί λύθηκε, είχαν τηλεφωνήσει στο σπίτι, δεν απάντησε κανείς και πήραν τους συνονόματους, έπεσαν στην αδελφή μου, τους το έδωσε. Δηλαδή στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση για να ειδοποιηθώ να κλείσω τα παράθυρα. Βέβαια το πρωί διαπίστωσα ότι οι μαύροι είχαν λεπτά χέρια, είχαν πάρει τα γυαλιά ηλίου από τη θήκη και τη θήκη με τα cd (αυτό μόλις μετά 10 μέρες το διαπίστωσα). Πάντως πήρα τηλέφωνο και ευχαρίστησα. Α, να λέμε τα στραβά τους, αλλά και το καλό να λέγεται.

Όπου λέω το συμβάν δεν το πιστεύουν. Όλα τα απίστευτα σε μένα συμβαίνουν!!!

Εκδοση βίζας και άλλες ιστορίες

Παρακάτω διαβάσατε, αν και οι περισσότεροι τα έχετε ζήσει, για τη φοβερή οργάνωση του Ελληνικού Κράτους. Μερικές μέρες αργότερα είχα την εμπειρία να τη συγκρίνω με αυτήν των ΗΠΑ. Ως ευρωπαίος πολίτης Β κατηγορίας, για να επισκεφτώ τη χώρα του κατά τα άλλα αγαπητού Μπάρακ, πρέπει να πάρω άδεια, ελληνιστί visa. Ότι και να πούμε, ένοιωσα να με σέβονται, γιατί μου έδιναν τη δυνατότητα να επιλέξω online την ημέρα και ώρα (με ακρίβεια λεπτού) που ΗΘΕΛΑ να πάω. Μία μέρα πριν μου έστειλαν και υπενθύμιση. Και πήγα, παρέδωσα το κινητό μου, πέρασα από τον γνωστό ανιχνευτή (που πάντα σφυράει με μένα, σιδερένια μάλλον είμαι) πάτησα κουμπιά να ανοίγουν οι πόρτες και βρέθηκα σε ένα χώρο όπως οι τράπεζες, με καρέκλες, θυρίδες και counter. Έλειπε το οξυγόνο από το χώρο, ένοιωσα να μου λείπει φρέσκος αέρας έτσι σφραγισμένη που είναι η πρεσβεία, αλλά παρά την εξ αρχής εξευτελιστική διαδικασία, ένοιωσα ότι υπάρχει ένα κράτος που δεν σε ταλαιπωρεί παραπάνω από όσο χρειάζεται. Σου χρυσώνει το χάπι και συγκρίνοντας με τη δική μας κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες, για λίγο ξεχνάς την ουσία.

Θα μου πείτε έχει ο τύπος μεγαλύτερη αξία από την ουσία? Θα σας πω ενίοτε έχει. Γιατί σε κάνει να φωνάζεις ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ δεν μπορεί και το ΑΤ της περιοχής μου να κάνει μια λίστα αναμονής, χειρόγραφη ρε παιδί μου, να παίρνεις τηλέφωνο και να σε βάζουν στη λίστα. ΟΧΙ, γιατί θέλει κραυγαλέα και φτηνά να σου πει είσαι ΤΙΠΟΤΑ, ενώ οι αμερικάνοι σου λένε έλα αξιοπρεπώς να σου πούμε τι είσαι. Βέβαια επί της ουσίας η διαδικασία είναι αστεία, στη φόρμα που συμπληρώνεις σε ρωτάνε αν έχεις κάνει τρομοκρατική ενέργεια κι αμέσως παρακάτω αν σκέφτεσαι να κάνεις. Θα ήθελα να μάθω αν ποτέ κάποιος συμπλήρωσε YES στα κουτάκια.

Τελικά όλα καταλήγουν αστεία μου φαίνεται. Μήπως να δω έτσι τη ζωή γενικώς?

Ιστορίες Καθημερινής Αστυνομικής τρέλας

Πάω Παρασκευή πρωί στο ΑΤ για έκδοση νέας ταυτότητας. Πάνε 3 χρόνια από τότε που τρέχαμε όλοι για νέες ταυτότητες, τώρα λέω ομαλά θα είναι τα πράγματα να βγάλω την κλεμμένη προ διετίας στην Πράγα. Κι εκεί γίνεται η εξής στιχομυθία:

Καλημέρα σας, ήρθα για ταυτότητα.
Εχετε ραντεβου?
Όχι, αλλά αν χρειάζεται να κλείσω.
Δεν μπορείτε σήμερα.
Γιατί, τι έχει σήμερα?
Εχουμε συμπληρώσει, να ρθείτε τη Δευτέρα να κλείσετε.
Μα τι λέτε, να κλείσω σήμερα για τη Δευτέρα.
Όχι δεν μπορείτε, θα ρθείτε στις 7.30 το πρωί και θα εξυπηρετηθείτε.
(Πάτε καλα?)
Και πως ξέρω ότι θα είναι ώρα που μπορώ?
Εργάζομαι ξέρετε, δεν είμαι αργόσχολη. Πείτε μου μια μέρα, όποτε θέλετε να έρθω στα σίγουρα.
Δεν μπορούμε κυρία μου, έτσι είναι ο νόμος
(του φαίνονται παράλογα αυτά που ζητάω κι αρχίζει να εκνευρίζεται, εγώ έχω ήδη φορτώσει).
Γιατί σε άλλο τμήμα μπορούνε?
Σε ποιο άλλο?
Στο Ακρόπολης.
Να πάτε στο διοικητή να τα πείτε.
Εμ, βέβαια, νομίζετε ότι είστε το κράτος, όπως σας είπε και κάποιος.

Και πάω στο διοικητή. Μέχρι ενός σημείου η ίδια στιχομυθία, μετά ξεφεύγει. Δεν μπορεί να καταλάβει ότι ως πολίτης έχω το δικαίωμα να ζητάω ΤΩΡΑ ένα ραντεβού ΟΠΟΤΕ μπορούν. Όχι παρακαλώ, θέλει να πάω στις 7.30 και ίσως (ανάλογα τη σειρά θα έχω) να μου κλείσει την ίδια μέρα, αλλιώς πάλι την άλλη μέρα το ίδιο βιολί. Ότι υπάρχει η δυνατότητα προγραμματισμού πάνω από μια μέρα, δεν το χωράει το μυαλό του. Η Ακρόπολη του λέω πως το κάνει? Και που το ξέρετε μου λέει? Εβγαλε η αδελφή μου του λέω. Πήρε τηλέφωνο και της όρισαν ραντεβού σε 15 μέρες.

Εκεί μπλοκάρισε μάλλον και με ρώτησε πότε θέλω να πάω. Και του είπα και σημείωσε και θα πάω.

Φεύγοντας ξέρετε τι σκεφτόμουνα. Ας μη τα γράψω εδώ.

Για μια ακόμα φορά λυπήθηκα που ζω στο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα. Α ρε Γενεύη, ήξερα πριν πάω εκεί τι ώρα έχει κάθε αστική συγκοινωνία από οποιαδήποτε στάση για οπουδήποτε. Και τηρείτο, αυτό είναι το σημαντικό.

Τώρα που τα γράφω σκέφτομαι μήπως πρέπει να τα κοινοποιήσω και στον «αρμόδιο» υπουργό? Θα βγεί τίποτα λέτε? Γιατί για να πάω στη Ζούγκλα δύσκολα, ήδη ζω στην ελληνική πραγματικότητα που είναι μια ζούγκλα και αν δεν φωνάξεις δεν επιβιώνεις. Ευτυχώς η φωνή μου μπορεί και βγάζει αρκετά decibels. Και επιβιώνω, αν και ενίοτε θα έπρεπε να παίρνω και κανένα χάπι για την πίεση που μου την ανεβάζουν οι ιστορίες καθημερινής τρέλας.

Ps Την πήρα και μάλιστα δεν είναι συμπληρωμένη χειρόγραφα, η αστυνομία ανεκάλυψε τον Υπολογιστή!!!!

Παλαιοκώστας Airlines

Χτες Κυριακή 22 Φεβρουαρίου δούλευα και όταν ξεμπέρδεψα με αυτό που έκανα, πήρα τους δρόμους. Κατέληξα σε ένα φιλικό σπίτι και ακούω ξαφνικά στην τηλεόραση, σε κανάλι που δεν συνηθίζω να βλέπω, «απέδρασε με ελικόπτερο ο Παλαιοκώστας…».

Δεν είχα πάρει χαμπάρι τι ώρα ήταν, ανασκόπηση λέω κάνουν τι έγινε πριν 3 χρόνια. Κοιτάζω την ώρα, ώρα ειδήσεων, στήνω αυτί και καταλαβαίνω τα απίστευτα!!

Τι άλλο να γράψω, τόσο απλό ήταν. Μια επανάληψη.

Το Παλαιοκώστας Airlines στο facebook έχει σε μια μέρα 9000 funs. Αυτό τα λέει όλα. Ελλάδα, η χώρα που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα.

Υγ. ειχε 9000 όταν άρχισα να γράφω, όταν ξαναμπήκα είχε 11000, πάει για ρεκόρ!!! Τουλάχιστον έχουμε χιουμορ οι έλληνες, δεν μας έμεινε και τίποτα άλλο. Που είναι οι ελληναράδες?

Αγία Σοφία

Χωρίς σχόλια, κακοτραβηγμένες φωτογραφίες στην Αγιά Σοφιά. Η γάτα έκανε βόλτες και έπρεπε να την προλάβω.

Θάλασσα

Η θάλασσα κι εγώ θα μπορούσε να είμαστε ένα. Της μοιάζω πολύ και θα ήθελα να είμαι θάλασσα, άλλωστε όπου χρειαζόταν να έχω ένα ψευδώ-νυμο, «θάλασσα» με ονόμαζα. Είμαι κι εγώ άλλοτε γαλήνια κι άλλοτε φουρτουνιασμένη, κι από τη μια κατάσταση εύκολα κι απότομα μεταπίπτω στην άλλη.

Τη ζηλεύω κι όλας. Έχει τόσους ανθρώπους να την αγαπάνε. Και πολύ λίγους να τη μισούνε. Τους χωράει όλους στην αγκαλιά της και τιμωρεί όσους δεν την σέβονται. Η θάλασσα θέλει αγάπη και σεβασμό. Όπως ακριβώς κι εγώ. Δεν έχει όρια και είναι σαν τη φαντασία μου. Δεν έχει μυστικά, μόνο ελάχιστοι ωστόσο την ξέρουν καλά, όπως κι εμένα.

Αφήνει να την κατακτήσουν οι τολμηροί και δέχεται αδιάφορα τους άτολμους. Δεν τραγουδάει, αλλά μιλάει σε κείνους που έχουν αφτιά να την ακούσουν. Δεν πλήττεις μαζί της, μια πρόκληση είναι κάθε στιγμή.

Η θάλασσα… την βλέπω κάθε πρωί, είναι μέρες που θέλω να γίνω ένα μ αυτή. Όταν είναι αριτίδωτη, όταν αντανακλά ότι είναι γύρω της είναι μια μαγεία. Όταν βρυχάται και σκαλίζει τα βράχια δείχνει τη δυναμή της, μακάρι να την είχα.

Τώρα ξέρω ότι κάποτε θα γίνω ένα μ΄αυτή. Θα είμαι ένα μόριο της αφού θα ζητήσω η στάχτη μου να σκορπιστεί στο Ιόνιον Πέλαγος, που είναι και η διεύθυνση αυτού εδώ που διαβάζετε.

Τότε που όλα τα πάθη μου θα έχουν πεθάνει μαζί με μένα, θα ικανοποιηθεί και το πάθος μου να γίνω θάλασσα. Κι έτσι θα μ αγαπήσουν όσοι δεν μπόρεσαν σε τούτη τη ζωή. Κι έτσι θα επισκεφτώ σχεδόν όλες τις χώρες της γης. Και τότε θα είμαι ευτυχισμένη.

Ευχές

Όλα είναι τυχαία…

… είναι ο υπότιτλος στο blog. Αυτό το πιστεύω εδώ και κάποια χρόνια. Όλα είναι τυχαία αλλά δεν πρέπει να περνούν δίπλα μας επιδερμικά. Τα τυχαία που μας συμβαίνουν έχουν κάποιο λόγο, αν είμαστε προσεκτικοί θα τον βρούμε, συνήθως μετά από κάποιο χρόνο. Όμως από αυτά τα τυχαία πρέπει να παίρνουμε κάτι θετικό.

Κάποτε πίστευα ότι όλα τα όριζα εγώ. Ότι ήμουν εγώ που θα καθόριζα τα γεγονότα και την πορεία της ζωής μου. Αυτό δεν συμβαίνει πάντα, μπορώ να σας διαβεβαιώσω. Δεν έμεινα ούτε άπρακτη ούτε άφησα να με καθορίζουν τα τυχαία που συνέβαιναν. Δούλεψα για να πραγματοποιήσω αυτά που είχα στόχο, με κόπο εκπλήρωσα τα όνειρά μου. Αλλά συνέβαιναν και τυχαία, πραγματικά τυχαία γεγονότα και διόρθωναν την πορεία μου, μετέβαλλαν τις απόψεις μου, άλλαζαν τη στάση μου για πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα.

Στο δρόμο μου βρέθηκαν εντελώς τυχαία άνθρωποι που με επηρέασαν σημαντικά, εμένα το αγύριστο κεφάλι. Δεν το είχαν σκοπό να με επηρεάσουν αλλά συνέβη. Άλλοτε χρειάστηκε χρόνος, άλλοτε έγινε ραγδαία. Δεν το ξέρουν, δεν τους το είπα ποτέ, αλλά ίσως το είδαν, ίσως το υποψιάζονται. Η επίδρασή τους ήταν για καλό, έγινα καλύτερος άνθρωπος. Τους ευχαριστώ.

Αφωνία

Άφωνη, όπως η πλειονότητα των συνελλήνων παρακολουθώ, από τον καναπέ μου ομολογουμένως, τα τεκταινόμενα σε όλη την Ελλάδα. Αγανακτισμένη και με τις δύο πλευρές, εννοώ καταστροφείς και καταστολείς.

Mίλησαν πολλοί, δεν θα πω τα ίδια. Θα πω μόνο ότι όλα ξεκινούν από τα σπίτια μας, και οι κουκουλοφόροι και οι μπάτσοι από την οικογένεια κατευθύνθηκαν να γίνουν ότι έγιναν και να πράττουν όπως έπραξαν.

Kι αν δεν το συνειδητοποιήσουμε, θα συνεχίσει αυτό.

Δεν μ΄αρέσουν τα κηρύγματα, με μόρφωση και παιδεία ο καθείς θα είναι ικανός να κρίνει. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει μόρφωση και παιδεία με κλειστά τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και με τους γονείς να δουλεύουν 18 ώρες την ημέρα. Το ότι εγώ τα κατάφερα δεν σημαίνει ότι μπορούν όλοι. Άλλωστε τις μισές ώρες δούλευα στο σπίτι, με το παιδί δίπλα.

Σιωπώ και περιμένω τις εξελίξεις. Όπως όλοι μας.

οΧιά

Αν κάτι φοβάμαι στον κόσμο τούτο, είναι τα φίδια. Τους ακριβείς λόγους δεν τους ξέρω, δεν έχω παιδικά τραύματα, δεν συνάντησα (μέχρι πρόσφατα) κανένα κατά πρόσωπο. Αλλά δεν τα αντέχω ούτε σε εικόνες, ούτε σε ζωολογικούς κήπους, στην τηλεόραση αλλάζω κανάλι αν τα συναντήσω.

Ένα μεσημέρι καλοκαιριού, στο κάστρο της Πύλου, ανάμεσα στα χόρτα που είχα χωθεί για να βγάλω κάτι φωτογραφίες, ένοιωσα την παρουσία του. Τα πόδια μου λύθηκαν, ιδρώτας επιπλέον εκείνου που οφείλετο στη ζέστη με έλουσε και άρχισα να πηδώ από πέτρα σε πέτρα για να βλέπω τουλάχιστον που πατάω.

Θα μου πείτε τότε πως φοβάσαι κάτι που δεν ξέρεις? Μπορεί να φταίει ότι είναι ύπουλα, κρυμμένα, έρπουν και ίσως, δεν ξέρω, είναι και γλοιώδη. Άρα ίσως τα φοβάμαι για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που σε ανθρώπους τα μισώ.

Φέτος συνάντησα οχιά 3 φορές.

Η πρώτη στο εξοχικό, ήρθε από τον ουρανό, κυριολεκτικά. Έπεσε από το φοίνικα, δίπλα στην αυλόθυρα, στο εξοχικό. Ευτυχώς δεν την είδα εγώ, ένα μέτρο από ένα φίλο που ερχόταν έπεσε. Εκτοτε, με τρόμο άνοιγα την αυλόθυρα, κοιτούσα καλά γύρω κι έκανα και φασαρία για να φοβηθεί και να φύγει στην περίπτωση που είχε αγαπήσει το μέρος κι έμενε εκεί κοντά.

Η δεύτερη, πάλι στο εξοχικό, πάλι από τον ουρανό, δέκα μέρες αργότερα. Επεσε από τα κεραμίδια, ένα δευτερόλεπτο πριν βρεθώ ακριβώς εκεί που έπεσε. Το σοκ μου δεν περιγράφεται. Κλείστηκα στο σπίτι, σε κατάσταση υστερίας. Να μην έχω δει ποτέ μου φίδι και ξαφνικά να ξέρω ότι έχω ένα δίπλα μου? Εγώ που είναι ο μόνος φόβος μου? Μου είπαν να κάψω πλαστικό, βρήκα μια σαγιονάρα, της έβαλα προσάναμα τζακιού και την έκαψα έξω από την πόρτα, βήμα δεν έβγαινα από το σπίτι. Το μεταλλικό κουτί που έβαλα φωτιά, το ακούμπησα στο πατάκι, για να μη βγω πιο μακριά, φυσικά συσσωματόθηκε μαζί του. Πριν νυχτώσει, έφυγα από το σπίτι, πήγα στην πόλη κι άρχισα να ψάχνω φιδοδειώχτες. Βρήκα στο internet, κι όταν το παρέλαβα ξαναγύρισα στο σπίτι, δύο μέρες μετά.

Τώρα είμαι ήσυχη, αυτό φορτίζεται από τον ήλιο, εκπέμπει μια συχνότητα υπερηχητική και εγώ ήλπιζα ότι γλύτωσα από τις οχιές.

Ηλπιζα, μέχρι που τη συνάντησα…την τρίτη φορά με ανθρώπινο πρόσωπο. Η οΧιά με πήρε τηλέφωνο για να χύσει το δηλητήριό της. Ήξερε ότι δεν στέκονταν αυτά που είπε, αλλά ακόμα κι αν στέκονταν δεν έπρεπε να μου τα πει, ούτε τα γεγονότα θα άλλαζαν, ούτε η γνώμη μου για τα πρόσωπα, ούτε τίποτα. Κι όμως τα είπε.

Αυτή η οΧιά, με τρόμαξε πιο πολύ από την άλλη οχιά. Γιατί για την άλλη, είχα βρεί αντίδοτο, άλλωστε μια φορά τη συνάντησα κατά πρόσωπο. Τούτη την οΧιά όμως τη συναντούσα χρόνια, δεν περίμενα να έχει τόσο δηλητήριο.

Φέρθηκα ψύχραιμα, της ανακοίνωσα απλώς ότι με στενοχώρησε και ότι συγχύστηκα μαζί της. Απάντηση δεν πήρα. Ισως να δάγκωσε τη γλώσσα της και να φαρμακώθηκε, ποιος ξέρει?

ΥΓ. όπως παρατηρήσατε φωτογραφία δεν έχει αυτό το ποστ, οι λόγοι προφανείς, της οΧιάς είπα να μη βάλω γιατί μου προκαλεί το ίδιο συναίσθημα με την οχιά.

Ανθυγιεινές συσκευασίες

Είναι κάτι που με απασχολεί μερικά χρόνια και σκέφτηκα να το συζητήσουμε. Θα θυμάστε ότι τα κουτάκια αναψυκτικών άνοιγαν τραβώντας το δακτυλίδι, που αποσπάτο και χρησιμοποιούσαμε το περιεχόμενο καθαρό. Αυτό είχε ως συνέπεια βέβαια, να έχουμε σκουπίδια σε δύο δόσεις, το δακτυλίδι και το κουτί. Οι απολίτιστοι σαφώς πετούσαν και τα δύο στο δρόμο. Οι πολιτισμένοι, όλο και κάπου βρίσκαμε να τα πετάξουμε.

Kαι μετά…δεν ήρθαν οι μέλισσες…αλλά η νέα συσκευασία. Που για να το ανοίξεις το κουτί, βυθίζεται στο περιεχόμενο τμήμα του καπακίου, με όση βρωμιά έχει. Την πρώτη φορά δίστασα να πιω ένα περιεχόμενο στο οποίο βυθίστηκε ένα βρώμικο τεμάχιο, το ότι το σκούπισα με το χέρι δεν είναι καθάρισμα, προφανώς έδιωξα μόνο τη σκόνη, όχι τα μικρόβια. Σιγά σιγά το συνήθισα αλλά ποτέ δεν το αποδέχτηκα. Κουτιά στοιβαγμένα σε αποθήκες με ποντίκια είμαστε υποχρεωμένοι να τα ανοίξουμε με αυτό τον απαράδεκτο τρόπο. Η σκοπιμότητα αυτής της ανθυγιεινής συσκευασίας δεν ξέρω ποια είναι. Να μην πετάμε το δαχτυλίδι στο δρόμο? Μα όποιος θα το πετάξει, θα πετάξει και το κουτί στο δρόμο. Να μην πάει χαμένο ελάχιστο αλουμίνιο? Και η υγεία μας? Γιατί πρέπει να πιω και μικρόβια μαζί με το αναψυκτικό μαζί? Ποιος μπορεί να μου απαντήσει? Θα άξιζε να κάνει κάποιος μια αγωγή σε κάποια εταιρία? Ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων μήπως θα μπορούσε να ασχοληθεί?

Προσπαθώ να αποφεύγω αυτές τις συσκευασίες αλλά φυσικά δεν είναι πάντα εφικτό. Κάθε φορά μια αηδία με πιάνει καθώς τις ανοίγω. Σας έχει αλήθεια απασχολήσει ποτέ το θέμα?

Κάλιο

Γιατρός δεν είμαι όπως ξέρετε, και περί ιατρικής ούτε ξέρω, ούτε θέλω να ξέρω. Από καιρό σας είχα πει ότι σέρνομαι λόγω μιας αυστηρής δίαιτας (που ευτυχώς απέδωσε κι έχασα 25 κιλά). Η Χ έλεγε να τρώω μπανάνες γιατί έχουν κάλιο, δεν εξηγούσε η ευλογημένη τι σχέση έχω εγώ με το κάλιο. Κι εγώ δεν ξέρω το κάλιο παρά ως ένα χημικό στοιχείο που δεν θυμάμαι ούτε το μοριακό βάρος του, ούτε τη θέση του στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων, αν αυτά σας θυμίζουν κάτι. Κι άλλωστε ούτε η Χ είναι γιατρός, γιατί να ξέρει περί καλίου περισσότερα από μένα? Ελα μου ντε? Ελα μου που ήξερε!!!

Όμως, οι μπανάνες έχουν θερμίδες, δίαιτα έκανα, δεν έτρωγα μπανάνες, εξάλλου δεν ήμουν και μαϊμού. Κι όταν ήρθε μια γαστρεντερίτιδα με τις γνωστές σε όλους συνέπειες να την την κ. aurora να μουδιάζει όλη, να συρρικνώνονται τα χέρια της και να διπλώνουν και να τρέχει στα επείγοντα ενός νοσοκομείου. Διάγνωση μη σας την γράψω ιατρικά, το ζουμί είναι ότι κάλιο σχεδόν ανύπαρκτο. Εισαγωγή στο νοσοκομείο, οροί καλίου (πονάει το άτιμο στο χέρι που πέφτει), οροί γλυκόζης και φεύγω μετά από 2 μέρες, με δική μου ευθύνη.

Tην επόμενη μέρα (σήμερα δηλαδή) η κ. aurora τούρμπο. Να ταξιδεύει με 180, να γράφει χορεύοντας ακούγοντας Κόσμο, να τρέχει μέσα στο σπίτι (τώρα κινδυνεύω να σαβουριαστώ) και να γράφει και στο μπλογκ. Μια απίστευτη ενέργεια, ένα ντόπινγκ μου έκαναν στο νοσοκομείο. Εγινα αγνώριστη, δηλαδή όχι ακριβώς, απλώς όπως πριν μήνες ή και χρόνια. Κι όλα αυτά με 4 μπουκάλες ορό με κάλιο μέσα. Τελικά, πολύ βασικό στοιχείο το κάλιο, απίστευτα βασικό τολμώ να πω.

Και σας τα έγραψα εδώ για να μάθετε κι εσείς ότι έπρεπε να ξέρω τόσο καιρό που σερνόμουν. Χωρίς σίδηρο και κάλιο δουλειά δε βγαίνει. Ουτε το μυαλο καλοδουλεύει, κι όλο λάθος αποφάσεις παίρνει.

Αντε βρε, καλώς ήρθα, μέχρι να ξαναπέσει το κάλιο (γιατί αν το ρίξω στις μπανάνες θα βρω τα χαμένα κιλά).

ΥΓ. μιλάμε για ντόπινγκ κανονικό, 4.00 τα ξημερώματα κι ακόμα να κοιμηθώ, είδες το κάλιο?

Επιστροφή

Στις 23.00 είναι κλειστό ακόμα το κρινάκι

Έλειψα καιρό. Δουλειές, διακοπές για μεγάλο διάστημα, επιστροφή με επισκευές και γενική ανακαίνιση στο σπίτι. Είπαμε ότι κάνω νέο ξεκίνημα.

Στο μεταξύ, επισκέφτηκα μερικούς από σας και σας βρήκα τελείως κλειστούς. Δεν ξέρω τι τρέχει και δεν μπορώ να διαβάσω φίλους που αναφέρονται στα δεξιά. Αν το διαβάσουν ας ρίξουν εδώ ή στο μέιλ ένα σημείωμα για το τι συμβαίνει.

Σε μένα πάλι. Πέρασα καλά, ήσυχα. Μου είχε λείψει να μείνω σε έναν τόπο, να μην κουβαλάω βαλίτσες. Άραξα στο εξοχικό, η πιο μακρινή βόλτα ήταν στον καμένο Καϊάφα, δεν άντεξα ούτε φωτογραφία να βγάλω.

Πήγα βράδυ, όταν το σκοτάδι τα έκρυβε όλα, κι ας ήταν η πανσέληνος με την έκλειψη. Κατά τις 2.00 μετά τα μεσάνυχτα, τα κρινάκια στην αμμουδιά άνοιξαν και η μυρωδιά τους μ έκανε να ξεχάσω ότι φέτος ήταν αλλιώς. Όταν ξημέρωσε το σοκ ήταν μεγάλο, παντού μαυρίλα. Μόνο κάτι πευκάκια είχαν βγεί, από δύο έως και τριάντα πόντους. Ο Α πότιζε καμιά πενηνταριά. Κουβαλούσε νερό σε μπουκάλια και όσα ήσαν στο διάβα του τα πότιζε. Δυό ήσαν δίπλα στη γραμμή του ΟΣΕ, σίγουρα θα τα έκοβαν μετά. Ισως ήταν καλύτερα να ποτίζει άλλα τον συμβούλεψα, αλλά δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι ήσαν καταδικασμένα να μη μεγαλώσουν. Δεν μπόρεσα να μείνω μέσα στην κάπνα και τη μαυρίλα, τα μάζεψα κι έφυγα.

Από το σπίτι πέρασε λίγος κόσμος, αλλά επειδή είχα και δουλειά, ήταν ότι έπρεπε. Το φετινό καλοκαίρι ήταν από τα πιο ήσυχα αλλά συνάμα από τα πιο καλά των τελευταίων χρόνων. Αφησα το εξοχικό προγραμματισμένα, εδώ και κάτι χρόνια έφευγα σχεδόν ξαφνικά και μετά αργούσα να ξαναπάω, μισομαζεμένο άφηνα το σπίτι. Φέτος συμμάζεψα, μέχρι την τσάντα του μπάνιου έπλυνα και ας ξέρω ότι εκεί ο Σεπτέμβρης είναι ο καλύτερος μήνας για μπάνιο. Η θάλασσα ήταν τέλεια το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Κι αυτό θα είναι, αλλά άρχισα τα ταξίδια και δεν θα πάω.

Εσείς πως περάσατε το καλοκαίρι σας?

Περί αλήθειας

Francois Lemoyne
Time Saving Truth from Falsehood and Envy, 1737
The Wallace Collection, London, UK

Η ειλικρίνεια και η φιλαλήθεια είναι για μένα δύο αρετές που για να τις έχει κάποιος πρέπει να είναι πολύ ισχυρός ως χαρακτήρας αλλά και ως άνθρωπος.Η έλλειψη αυτών των χαρακτηριστικών μπορεί να δικαιολογηθεί κατά τη γνώμη μου μόνο σε ανθρώπους που για να επιβιώσουν και να αναδειχθούν χρειάστηκε η χρειάζεται να εκστρατεύσουν και λίγα ψέματα για να κρύψουν τα κενά της όποιας προσωπικότητάς τους.
Δεν την συγχωρώ καθόλου σε ανθρώπους φτασμένους και ισχυρούς. Είναι τόσο γελοίο να χρειάζεται κάποιος να πει ψέματα ή να κρύψει στοιχεία όταν δεν θα κερδίσει τίποτα ή θα νομίσει ότι θα εξωραΐσει την εικόνα του. Όταν κάποια στιγμή αποκαλυφθούν, το γκρέμισμα της εικόνας κάνει παταγώδη θόρυβο.

Πραγματικά θεωρώ μεγάλη μου κατάκτηση την έλλειψη ανάγκης να λέω το παραμικρό ψέμα ή να κρύβω την πάσα αλήθεια. Δεν έχω πράγματα να κρύψω, δεν έχω ανάγκη να πω κανένα ψέμα, για τίποτα. Πείτε με εγωίστρια, αλλά πραγματικά νοιώθω μοναδική όταν καθημερινά ανακαλύπτω πόσοι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να λένε έστω και μικροψέματα.

Ανθρωπο που θεωρούσα ισχυρό, επιτυχημένο, ότι τα έχει όλα στη ζωή του, ξαφνικά τον είδα τόσο χαμηλά όταν ανακάλυψα ότι είχε ανάγκη να κρύψει πράγματα. Θεωρώ τόσο μεγάλη αρετή την αλήθεια και μισώ τόσο πολύ το ψέμα που τώρα αυτός ο άνθρωπος μου φαίνεται πολύ μικρός και ανίσχυρος.

Το ίδιο νοιώθω για τους μεγαλόσχημους που κατά καιρούς αποκαλύπτονται να λένε δημόσια ψέματα. Λες και δεν γνωρίζουν ότι «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο». Αγαπώντας τον ήλιο και το φως, διαλέγω να ζω έτσι που να μη χρειάζομαι κανένα σκοτάδι για να κρύψω οτιδήποτε.

Jules-Joseph Lefebre
"La Vérité" (Truth) 1870
Musée d'Orsay, Paris, France

Φιλοσοφίες υπό 40 βαθμούς υπό σκιάν

Κοντεύει στη μέση του ο Ιούλιος κι εγώ δεν φιλοτιμιέμαι να γράψω. Σας έχω ακόμα να διαβάζετε τον παράξενο Ιούνιο.

Δεν έχω εμπνεύσεις. Δεν έχω ταξίδια νέα αν κι ακόμα σας χρωστάω τα περσινά, όλο λέω να γράψω για τις ωραιότερες παραλίες που είδα, κι όλο το αφήνω.

Ουτε τους φίλους μου από εδώ διαβάζω, η ζέστη και μια αυστηρή δίαιτα με έχουν ατονίσει. Ζω και κινούμαι σε ρυθμούς ρελαντί, μόνο με το αυτοκίνητο τρέχω. Ισως και παραπάνω από όσο πρέπει, μια ζωή με ψόφια αυτοκίνητα, βρέθηκα με ίππους και δεν ξέρω να τους κοντρολάρω ακόμα καλά. Όταν άλλαζα αυτοκίνητο, διάλεγα το αμάξι της χρονιάς, άφηνα δηλαδή τους ειδικούς να διαλέξουν πριν από μένα για μένα. Ελα όμως που το έπαιρνα με λάθος κυβικά!! Κι όλο σέρνονταν. Η προσπέραση διαρκούσε πολύ, κι αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Στο τελευταίο άλλαξα ταχτική, χρησιμοποιώντας σχεδόν αποκλειστικά το αμάξι στις κατ΄όνομα εθνικές οδούς της νοτιοδυτικής Ελλάδας, ήθελα ισχύ εκτός από εμφάνιση. Κι απέχτησα, 2000 κυβικά σε ένα πανέμορφο σασί. Σήμερα, πάνω στην προσπέραση με έκλεισε ένας από τους εκατοντάδες φορτηγατζήδες που συνάντησα, ο απέναντι σχεδόν πατούσε τη διαχωριστική… φρενάρισα, δεν τον συνάντησα αλλά λυθήκαν τα πόδια μου μετά. Χρειάστηκα κανα δεκάλεπτο για να ξαναγίνω νηφάλια, μεγάλη λαχτάρα πήρα.

Πως στο καλό να προσπεράσεις σε δρόμο με μια λωρίδα και τη ΛΕΑ? Όπου η μισή σε κάθε κατεύθυνση ήταν κατηλειμένη από φορτηγά σε παρέλαση? Και να μείνεις κι από πίσω τους δεν το αντέχεις. Και προσπαθείς. Κι αν είσαι κομματάκι τυχερός τα καταφέρνεις και προσπερνάς. Όλα πια θέμα τύχης είναι, άλλωστε από τύχη δεν γίναμε? Κάποιο από τα δισεκατομμύρια σπερματοζωάρια έτυχε και βρήκε ένα ωάριο και να 'μαστε. Κι από τύχη ζούμε, οι ατυχείς εξέλειψαν.

Xαρείτε λοιπόν την τύχη της ζωής.

Παράξενος Ιούνιος

Πριν καιρό έγραφα ότι οι παλιές αγάπες πάντα κάτι αφήνουν. Το τραγούδι των Pix-Lax λέει ότι έπαψε αγάπη να θυμίζει.

Πριν λίγες μέρες συνάντησα δύο «παλιές αγάπες». Θα καταλάβετε τα εισαγωγικά. Τα έκανε αναγκαία η μετεξέλιξη, τα 30+ χρόνια που μεσολάβησαν και το τι ένοιωσα και τι θυμήθηκα από την κάθε περίπτωση.

Ηταν ένα reunion όπως λέμε ελληνιστί. Άκουσα ότι ο Τ. θα ερχόταν το Σάββατο, οπότε όταν τον είδα ξαφνικά την Παρασκευή, απίστευτο αλλά συνέβη, κάτι πετάρησε μέσα μου. Θύμιζε αγάπη. Είχα να τον δω 10 χρόνια. Αγκαλιαστήκαμε θερμά. Όλο το βράδυ είχα άγχος, πώς να με έβλεπε αλήθεια? Το τέρας δεν είπε. Ούτε την επόμενη. Μιλήσαμε για διάφορα. Θυμήθηκα στιγμές μας, όλες ευχάριστες. Μια δυσάρεστη τη θυμήθηκε κοινός φίλος. Ο αποχαιρετισμός ήταν ακόμα πιο θερμός. Είχαμε περάσει τέλεια τους έξι μήνες που είμαστε μαζί, πριν άπειρα χρόνια. Είχαμε ξαναβρεθεί δύο φορές μετά τη λήξη της ιστορίας, μια κοντά και μία πάρα πολύ μακριά, χρονικά εννοώ. Η έλξη όταν είναι πραγματική μάλλον δεν σταματάει ούτε μπροστά στο χρόνο νομίζω. Κι έχω την εντύπωση ότι και στα 80 μας, αν άλλοι παράγοντες δεν μας εμποδίζουν, πάλι ελκυστικοί θα φανούμε.

Τον Π. δεν περίμενα να τον δω, ήταν άλλο τμήμα αλλά συμπέσαμε στο δείπνο του Σαββάτου. Δεν ένοιωσα τίποτα, άλλωστε ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι υπήρξε και τίποτα. Μια γοητεία διέθετε κι αυτή με είχε τραβήξει για να αποδειχθεί από τότε, ότι δεν αρκεί για να αφήσει κάτι διαχρονικό. Ωστόσο, η εικόνα του επιβεβαίωσε το καλό μου γούστο!!! Ηταν από τους πιο καλοδιατηρημένους, αρκετά νεώτερης εμφάνισης από το κανονικό. Με αυτόν απλώς χαιρετηθήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε. Καμία άλλη κουβέντα. Καμία ανταλλαγή πληροφοριών για το τι κάνουμε, τι οικογένεια έχουμε, τίποτα.

Το συμπέρασμα, απάντηση στους Pix-Lax, είναι ότι αν υπήρξε αγάπη, πάντα θα υπάρχει κάτι να τη θυμίζει. Παύει να τη θυμίζει αν δεν υπήρχε ποτέ, ήταν μια επιφανειακή, επιδερμική σχέση που θέλαμε εμείς να την ονομάζουμε αγάπη.

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι, κάνω και τη σύγκριση με τη συνάντηση που είχα με τον τέως στο συμβολαιογράφο, σας έλεγα, που ξαναγόρασα το σπίτι. Τότε ένοιωσα μίσος. Μισούσα εκείνον που πέρασα 18 χρόνια μαζί του, που έχω ένα παιδί με το όνομα του. Είναι οι περιπτώσεις που η αγάπη μετατρέπεται σε μίσος από άστοχες ενέργειες του άλλου. Κι όταν έχεις κάνει θυσίες που δεν εκτιμήθηκαν.

Οσο για τις καινούργιες αρχές που σας έλεγα, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες, λέει ο λαός μας. Κι εγώ, μη μπορώντας να φάω μεγάλη μπουκιά πιά (αυστηρή δίαιτα γαρ), είπα μεγάλη κουβέντα και σέρνομαι στις ίδιες ιστορίες. Πιο cool όμως. Δε βαριέσαι, ότι είναι να γίνει θα γίνει. Πόσοι πραγματικά δεν το πιστεύετε αυτό?

Σεισμός

Χωρίς λόγια μερικές φωτογραφίες από τον πρόσφατο σεισμό.

The end

Κάθε τέλος, ακόμα κι όταν μας απελευθερώνει από δεσμεύσεις καθόλου προσήκουσες στην προσωπικότητά μας, κρύβει μια πίκρα. Ισως να είναι ο χαμένος χρόνος, το τέλος σηματοδοτεί το διάστημα από την αρχή ως χαμένο. Ισως να είναι η αναγκαστική παραδοχή μιάς κακής επιλογής, αν δεν ήταν κακή θα συνεχιζόταν.

Αν το τέλος δεν προήλθε από δική μας επιλογή, τότε οι συνέπειες είναι μέχρι ολέθριες για κάποιους.

Εχω ζήσει και τις δύο εκφράσεις του τέλους, και ποιος δεν τις έχει ζήσει άραγε όταν έχει κάποιες δεκαετίες στην πλάτη του? Εχω οπλιστεί με δύναμη να αντέχω «το τέλος», αλλά, ανθρώπινο είναι, μου αφήνει κάτι. Ακόμα κι αν ήταν λυτρωτικό. Ακόμα κι αν ήταν από την αρχή γνωστό.

Σήμερα είναι μια μέρα τέλους. Όπως ήταν και η χτεσινή. Ετσι θα είναι και η αυριανή. Κλείνω λογαριασμούς με τη ζωή μου. Ειδικά σήμερα είναι κανονικός λογαριασμός, αφού ξαναπληρώνω το μισό μου σπίτι και δίνω τα χρήματα στον πρώην. Το έχετε ακούσει να γίνεται συχνά? Καμαρώστε με λοιπόν. Κι όσο κι αν λήγει μια εκκρεμότητα ετών, δεν χαίρομαι.

Χτες προκάλεσα το κλείσιμο ενός άλλου λογαριασμού. Μίας κατάστασης «σήμερα σε θέλω, αύριο και για κάνα μήνα ούτε στο τηλέφωνο δεν σου μιλώ». Το ξέρω, το άφησα πολύ, αλλά ήλπιζα να νικήσω στη μάχη μεταξύ «θέλω και δεν θέλω». Το λάθος βέβαια το έκανα, δεν πάλεψα, αμαχητί παραδόθηκα. Αλλά ήταν οικονομία δυνάμεων, ήταν μια υπόθεση με προδιαγεγραμμένο τέλος. Όσο πιο σύντομος ο χαμένος χρόνος, τόσο καλύτερα. Και είχε πολύ χαμένο χρόνο. Χρόνο σιωπής.

Αύριο θα είναι το τέλος για το αμάξι μου. Με μια παρορμητική απόφαση το άλλαξα. Βέβαια δεν έχει συναισθηματικό κόστος θα μου πείτε αυτό το τέλος, πέρασα όμως πολλά μαζί του. Ισως να μην το έβλεπα ως τέλος αν δεν ήταν τα άλλα δύο.

Οπότε από το Σάββατο όλα από την αρχή. Το κοντέρ στο αμάξι, η καταχώρηση στο κτηματολόγιο. Η καρδιά? Αυτή κενή και στο μηδέν από καιρό. Είναι προτιμότερο έτσι από το ξαφνικό άδειασμά της.

Καλημέρα σας.

Είμαι ανθρωποδιώχτης

Τελικά το blog είναι σαν τις ανθρώπινες σχέσεις. Θέλει πολύ προσπάθεια για να το κρατήσεις ζωντανό. Θέλει επισκέψεις, χρόνο. Αλλά εγώ δεν είμαι ικανή για τίποτα καθώς φαίνεται. Θέλω να ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι πάντα στη διάθεσή μου, όπως κι εγώ είμαι στη διάθεση όποιου με χρειάζεται, αλλά δεν μπορώ να είμαι τυπική.

Οι σχέσεις θέλουν να τηλεφωνείς, να καλείς, να στέλνεις λουλούδια στις γιορτές. Εγώ είμαι αλλιώς, είμαι της ουσίας και όχι των τύπων. Οι πολλοί στενοί το ξέρουν, άλλωστε κι αυτοί έτσι είναι, υπάρχουμε για τις δύσκολες στιγμές. Αλλά μείναμε τόσο λίγοι, και οι δύσκολες στιγμές ευτυχώς δεν είναι ούτε πολλές, ούτε συχνές.

Είχα να δω την κολητή μου κάνα χρόνο, όμως έσπευσε στο νοσοκομείο, τότε που ήταν το παιδί μου. Μια άλλη, έχω δύο χρόνια να τη δω, μιλάμε όμως στο τηλέφωνο πολύ συχνά, και στα καλά και στα κακά, κι αυτλή πήγε στο νοσοκομείο όταν ελειπα όμως, έτσι δεν την είδα.

Το blog φθήνει. Εδώ και έξι μήνες ήμουν συνέχεια με μια βαλίτσα, πώς να σας επισκέπτομαι και να μου το ανταποδίδετε?

Μεγάλωσε και η μέρα, ο καιρός μας θέλει έξω, αλλά όπως είπα, δεν είμαι ικανή να έχω παρέες για έξω, για ένα καφέ. Ποιος να με δεχτεί μετά από τόσο καιρό?

Ουτε το τηλέφωνο δεν χτυπάει, αν δεν ήταν και οι διάφορες τηλεφωνίες και τράπεζες για να μου δώσουν δάνειο που δεν χρειάζομαι, βουβό θα έμενε.

Και το blog το ίδιο, μαράθηκε.

Θα σκεφτώ για το μέλλον του, όπως και για το δικό μου μέσα στον κοινωνικό μου περίγυρο. Αυτόν τον τόσο περιορισμένο από μένα τελικά. Κανείς δεν μας φταίει, εμείς οι μόνοι φταίχτες.

Καλό σας Σαββατοκύριακο. Για μένα μη ρωτάτε.

Πτήσεων περιπέτειες

Τo ταξίδι μου στην Πορτογαλία ήταν το έκτο στο εξωτερικό μέσα σε ένα χρόνο. Τελικός προορισμός το Φάρο της Πορτογαλίας. Ψάχνοντας για τις πτήσεις με μεγάλη μου απογοήτευση βλέπω ότι δεν υπάρχει κατευθειαν πτήση για Λισαβώνα. Από τις υπάρχουσες, είπα να διαλέξω να πάω με ελληνική εταιρεία. Άλλωστε τα καλύτερα είχα να πω για την Aegean που συνήθως χρησιμοποιώ σε πτήσεις εσωτερικού. Από το site της βλέπω ότι έχει πτήση για Λισαβώνα σε συνεργασία με την TAP, την πορτογαλέζικη.

Όντως βγάζω εισιτήριο Αθήνα-Λισαβώνα λέει, μέσω Μιλάνου και επιστροφή μέσω Ρώμης. Βγάζω και το Λισαβώνα – Φάρο και τανάπαλιν με την TAP. Ησύχασα, τι το ήθελα? Η έκπληξη άρχισε στο Βενιζέλο. Τρείς πτήσεις είχα, μία κάρτα επιβίβασης πήρα. Τις άλλες λέει από Μιλάνο. Ισχυρίζομαι ότι αφού έχω εισητήριο Αθήνα Λισαβώνα πρέπει τουλάχιστον να πάρω μέχρι Λισαβώνα, κι αφού είναι συνεργαζόμενη η ΤΑΡ και για Φάρο, αλλά όχι μου λένε, θα τα πάρω από τα transfer desks.

Προσγείωση στο Μιλάνο, ακολουθώ τις ταμπέλες για τα transfer desks, τα πρώτα κλειστά και ανησυχώ. Βρίσκω από ποια πύλη πάει για Λισαβώνα και καθ΄οδόν μία ευγενική κυρία μου δείνει τις δύο κάρτες επιβίβασης. Ολα καλά μέχρι το Φάρο, όταν βλέπω ότι η βαλίτσα μου δεν έχει έρθει. Είμαι 12 ώρες στο δρόμο (χωρίς τις 2 χαμένες από την αλλαγή ώρας) και χωρίς βαλίτσα. Την αναζητούμε, ξέμεινε στο Μιλάνο. Εγώ βέβαια είχα εισητήριο με την Aegean μέχρι Λισαβώνα, γιατί έμεινε η βαλίτσα στο Μιλάνο και δεν πρόφτασε, θα πρέπει να μας το πει η εταιρεία. Σημειωτέον, ήταν η μοναδική βαλίτσα που πήγαινε Λισαβώνα, ο Γ.Κ που είχε τον ίδιο προορισμό, την είχε μαζί του, φρόνιμος άνθρωπος. Ενημερώνομαι ότι θα με βρει η βαλίτσα κατά τις 1.0 στο ξενοδοχείο. Με βρήκε στις 2.30 (4.30 ώρα Ελλάδας) και φυσικά είχα χάσει και το δείπνο που είχα να πάω, με ρούχα φορεμένα από τις 4 το πρωί πως να πας σε επίσημο δείπνο?

Επιστροφή. Σε δύο δόσεις αυτή τη φορά. Φάρο-Λισαβώνα και μετά από 2 μέρες Λισαβώνα-Αθήνα.

Η βαλίτσα στην πτήση από Φάρο, βγαίνει σε 45 λεπτά, 6 επιβάτες κατεβήκαμε Λισαβώνα. Εχουν πάρει όλοι και η δική μου, με το κορδελάκι της και το πράσινο ταμπελάκι της, δεν βγαίνει. Βγαίνει μία χωρίς διακριτικά, Είναι η δική μου, έχει τα ρούχα μου μέσα, αλλά πουθενά τα διακριτικά της. Ακόμα και το ενσωματωμένο ταμπελάκι έχει αποσπαστεί. Ανησυχώ, Είναι παράξενο σύμπτωμα, πάω να διαμαρτυρηθώ αλλά μου λένε δεν καλύπτουν αυτή την υπόθεση.

Λισαβώνα- Αθήνα. Παίρνω πάλι μια κάρτα επιβίβασης, η βαλίτσα σημαίνεται με προορισμό Αθήνα. Δεν επιμένω για δεύτερη κάρτα. Εμαθα το μάθημα. Σφάλμα, μεγάλο σφάλμα. Φτάνοντας Ρώμη, η Aegean δεν είναι σε κανένα transfer desk. Πάω κατά την πύλη, μια κυρία της Air France θεωρεί την πύλη γαλλικό έδαφος και μου λέει εκεί είναι η εταιρεία της και να ψάξω να βρω τη δική μου. Το μάτι μου παίρνει κάτι έλληνες που είχα δει στην πτήση από Λισαβώνα, τους ρωτάω, σε αυτούς έβγαλαν κάρτα και για την δεύτερη πτήση. Η ευγένεια με έφαγε, αν είχα επιμείνει θα είχα κι εγώ. Ψάχνω αλλά μάταια. Αργότερα, που φεύγει η στριμένη, επιστρέφω και μία κυρία της Alitalia τώρα, μου λέει να πάω μία ώρα πριν την πτήση, πράγμα που κάνω αλλά η πτήση γιοκ. Κοιτάζω τον πίνακα, έχει αλλάξει η πύλη, στήνομαι στη νέα Πύλη και 45 λεπτά πριν την πτήση έρχονται ανταριασμένες οι κυρίες της ελληνικής Aegean. Για να με πληροφορήσουν ότι το αεροπλάνο είναι γεμάτο. Σηκώνω φωνή, τους λέω δεν είναι δική μου υπόθεση, εγώ έχω εισητήριο Λισαβώνα - Αθήνα, είμαι εκεί εδώ και 1.3 ώρα και η βαλίτσα μου πάει Αθήνα (χε, χε, ετσι νόμιζα) και εγώ δεν βρήκα πουθενά να βγάλω νωρίτερα κάρτα επιβίβασης. Μόνο οταν είδε την πορεία της βαλίτσας μου βρήκε θέση. Μέσα στο αεροπλάνο μέτρησα τουλάχιστον οκτώ άδειες θέσεις, η μία δίπλα μου.

Αυτά τα γράφω εν πτήση. Ελπίζω να βρω τη βαλίτσα και να πρέπει να απολογηθεί η Aegean μόνο γι αυτά.

Συνεχίζω δύο μέρες μετά. Τι την ήθελα την αισιοδοξία? Καμία βαλίτσα των 8 από Λισαβώνα δεν έφτασε στην Αθήνα. Δεν είχαν ιδέα που είναι. Την άλλη μέρα θα μου έλεγαν. Κι εγώ βρωμερή και τρισάθλια να διανυκτευρεύω στην Αθήνα γιατί την άλλη μέρα είχα μια συνάντηση. Που φυσικά ανέβαλα, πώς να πάω έτσι? Πήρα το δρόμο για την πόλη μου, όταν έφτασα με ενημέρωσαν οτι η βαλίτσα βρέθηκε στη Ρώμη και θα την λάβω την επόμενη.

Κυριακή μπηκε η βαλίτσα στο αεροπλάνο, Τρίτη από τα ΚΤΕΛ θα την παραλάβω. Και ήταν και δύο πορτογάλοι με χαμένη βαλίτσα, τους σκέφτομαι τους κακόμοιρους.

Τελική διαπίστωση, η εταιρεία δεν είναι ακόμα έτοιμη για ταξίδια σε συνεργασία. Μην την πάρετε στο εξωτερικό. Δεν είναι σοβαρά πράγματα να μη μπορεί να βγάλει συνεχόμενες κάρτες επιβίβασης και να μην προφτάσει να φορτώσει ΜΙΑ βαλίτσα για Λισαβώνα και ΟΚΤΩ για Αθήνα, στην επιστροφή. Και βέβαια δεν φταίνε οι Ιταλοί, έχω ξανακάνει πτήσεις transfer μέσω Ιταλίας χωρίς κανένα πρόβλημα.

Το κείμενο αυτό συμπληρωμένο με τους αριθμούς πτήσεων στάλθηκε στην Aegean. Αν έρθει απάντηση θα σας την παραθέσω, έτσι επιβάλουν οι κανόνες δεοντολογίας.